DLACZEGO NALEŻY LIKWIDOWAĆ SZCZURY

Telefon: 502-994-993

Problem szczurów pojawia się u każdego, niezależnie czy mieszka w centrum miasta, na obrzeżach, w bloku czy domku jednorodzinnym. Regularnie przeprowadzane akcje deratyzacyjne w gminach pozwalają zmniejszyć skalę strat, ale nie są w stanie zredukować do zera populacji szkodników.
Czy jednak naprawdę konieczne jest usuwanie szczurów? Czy może spełniają one swoją rolę w ekosystemie i należy zostawić je w spokoju?

CZY SZCZURY SĄ POŻYTECZNE?

Mimo złej sławy jaką zyskały te szczury, wykonują one ważne zadania w miejskim ekosystemie. Przede wszystkim oczyszczają one przestrzeń z odpadków organicznych. Jako że występują wyżej w łańcuchu pokarmowym, dokonują też selekcji robaków.
Inna sprawa, że są to zwierzęta bardzo inteligentne i często bywają wykorzystywane przy badaniach naukowych. Przywiązują się szybko do człowieka i dają się tresować.

Niemniej jednak ich użyteczność jest ograniczona. W naturalnym środowisku spotkałyby drapieżniki, które zadbałyby o zachowanie właściwych proporcji w przyrodzie. W miastach dopiero od niedawna wspiera się stosowanie biologicznych metod usuwania szczurów w postaci naturalnych wrogów. Poza tym, łatwy dostęp do pożywienia powoduje, że szybko się mnożą i stają plagą.

CIEMNA STRONA SZCZURÓW

Szczury często stają się uciążliwe, kiedy zamieszkają razem z ludźmi. Dochodzi wtedy do:

  • Uszkodzenia elewacji budynków
  • Strat w infrastrukturze elektrycznej
  • Spięć i pożarów
  • Zanieczyszczenia żywności
  • Roznoszenia bakterii i wirusów.

Sprawa nie jest błaha, ponieważ nawet jeden szkodnik potrafi wyrządzić straty liczone w tysiącach złotych, a przecież są to zwierzęta stadne.
Rozsądnym rozwiązaniem jest zatem walka z nimi polegająca na redukcji ich populacji. Całkowita eliminacja nie byłaby wskazana, a nawet trudna – szczury są z natury ostrożne i wysyłają słabsze osobniki na zwiady.

Nasza firma posiada duże doświadczenie w usuwaniu szczurów i monitorowaniu ich obecności. Jeśli więc zajdzie taka potrzeba, prosimy o kontakt telefoniczny 502 994 993

Na świecie żyje ponad 570 gatunków szczurów z rodzaju Rattus.

Likwidacja szczurów Warszawa

Najważniejsze gatunki szczurów:

Rattus norvegicus – szczur wędrowny: stanowi 95% wszystkich szczurów; najliczniejszy gatunek na świecie.

Rattus rattus – szczur śniady: częsty w budynkach zakladów przemysłu spożywczego (młyny, magazyny).

Rattus alexandrinus – szczur wodny, występuje w portach i w pobliżu zbiorników wodnych.

Rattus frugivorus – szkodnik upraw drzewnych, np. orzechów.

Szczur wędrowny (Rattus norvegicus) jest bardzo pospolity w całej Polsce. Wyróżnić można jego populacje zasiedlające doliny rzek, wilgotne starorzecza i zlewiska oraz populacje przechodzące na okres wegetacyjny z domostw na pola uprawne i brzegi rzek. W budynkach mieszkalnych i gospodarskich najchętniej zajmują zaciszne miejsca w piwnicach, pod podłogami oraz w kanałach i urządzeniach kanalizacyjnych. Szczur wędrowny jest stosunkowo dużym zwierzęciem. Ciało ma krępe, głowę szeroką, pysk tępo zakończony. Jeśli jego uszy zostaną przygięte do przodu, wówczas nie sięgają oka. Ogon pokryty jest drobnymi łuskami oraz rzadkimi, krótkimi włosami. Ubarwienie grzbietu jest najczęściej brunatno szare, brzucha białawe z odcieniem szarawym lub żółtawym. Długość głowy i tułowia wynosi 19-30 cm, a ogona od 15 do 23 cm. Szczury zakładają gniazda w zacisznych kryjówkach zabudowań (piwnice, rury kanalizacyjne) lub w glebie na głębokości do 40-50 cm. Nory poszczególnych osobników są połączone korytarzami. Na powierzchni wydeptane ścieżki łączą otwory wylotowe nor. Przed otworami nor nie spotyka się kopczyków ziemi. Na terenach nisko położonych szczur wędrowny umieszcza gniazdo na kępach lub nawet zawiesza na trzcinach, na wysokości 10-20 cm nad lustrem wody. Na brzegu zbiornika wodnego buduje kilkapiętrowe nory, których otwory znajdują się na różnych wysokościach nad lustrem wody. Gdy poziom wody podnosi się i zalewa dolne piętra, szczur korzysta z wyżej położonych części nor, do których się przemieszcza. Pod śniegiem szczury nie budują tuneli, a warstwa sypkiego śniegu grubości 15 cm jest dla szczura przeszkodą nie do pokonania. Szczur może poruszać się jedynie po twardej powierzchni śniegu, wydeptując na niej ścieżki. Ciąża u szczura wędrownego trwa 21-23 dni. Samica rodzi najczęściej 3-6 razy w roku po 7-8 (nawet do 12) młodych. Dojrzałość płciową osiągają one w wieku 3-4 miesięcy. Żyją 3-4 lata, ale najczęściej 12-18 miesięcy. Szczury są bardzo ruchliwe, aktywne w ciągu całej doby, głównie jednak nocą. Wiosną migrują zwierzęta w różnym wieku, a jesienią przeważnie osobniki młode. W ciągu doby mogą pokonać odległość 600 m, a w ciągu roku – 20 km. Są bardzo ostrożne. Wędrują tylko w nocy w grupach po kilkanaście lub kilkadziesiąt osobników, rzadko pojedynczo, zachowując się cicho. Szczur wędrowny dobrze pływa i nurkuje, ale gorzej się wspina. Szczur przystosowuje się do każdego pożywienia. W polu żywi się przede wszystkim soczystymi roślinami, zjadając podziemne i nadziemne ich części. Powoduje znaczne szkody w uprawach, szczególnie w inspektach, szklarniach, sadach i szkółkach. Nie gardzi też mięczakami, rakami, rybami, żabami, pisklętami, jajami, drobnymi ssakami oraz padliną. Znane są przypadki atakowania przez nie żywych zwierząt. Stwierdzono, że świniom wygryzały dziury w ciele, a gęsiom stłoczonym w stada wyżerały błony pławne. Szczur wędrowny nie gromadzi zapasów na zimę. Pożywienie wyszukuje w pobliżu nory. Na miejscu żeru pozostawia nie dojedzone resztki, mocz, liczne odchody i odciśnięte ślady stóp.Szczur

Szczur śniady (Rattus rattus). Szczur śniady występuje licznie w portach morskich i na zachodzie kraju, wzdłuż biegu Odry. Zamieszkuje strychy, górne piętra budynków, spichrze, hale targowe i piwnice oraz statki. W glebie buduje proste nory o jednym lub kilku otworach wyjściowych. Szczur śniady jest mniejszy i smuklejszy od szczura wędrownego, ma dłuższe od niego uszy i ogon. Ubarwienie może być zmienne. Grzbiet jest zawsze znacznie ciemniejszy od spodu ciała. Uszy są duże, cienkie i prawie pozbawione włosów. Długość głowy i tułowia wynosi 13-24 cm, a ogona 13,5-25 cm. U szczura śniadego ciąża trwa 21-23 dni, samice rodzą 3-6 razy w ciągu życia od 5 do 10 (nawet do 13) młodych, które dojrzewają płciowo w wieku około 3 miesięcy. Doskonale wspina się i skacze na wysokość prawie 1 m, ale gorzej pływa niż szczur wędrowny. Żywi się głównie pokarmem roślinnym: ziarnem zbóż, warzywami, ziemniakami, bezkręgowcami. Zjada też owoce, po które sięga wchodząc nawet na drzewa. Gryzonie związane z człowiekiem (synantropijne) wyrządzają znaczne straty przechowywanej żywności. Szczurów jest na kuli ziemskiej tyle, ile ludzi. Ocenia się, że w USA przypadają co najmniej dwa szczury na każdego obywatela mieszkającego na farmie i co najmniej jeden na pięciu mieszkańców miast. W Indiach jest sześć razy więcej szczurów niż Hindusów. Codziennie na świecie przybywa około 3,5 mln tych gryzoni i tylko w Stanach Zjednoczonych niszczą tyle żywności, ile produkuje 200 000 farmerów. Oceniono, że tylko w stanie Nebraska corocznie powodują straty oszacowane na 8,4 mln dolarów. W Indiach zjadają i niszczą corocznie około dwóch milionów ton ziarna. W Pakistanie szczury zjadają 6-10% plonów. Szczurów jest na kuli ziemskiej tyle, ile ludzi. Ocenia się, że w USA przypadają co najmniej dwa szczury na każdego obywatela mieszkającego na farmie i co najmniej jeden na pięciu mieszkańców miast. W Indiach jest sześć razy więcej szczurów niż Hindusów. Szczur zjada dziennie około 28 g pożywienia, wydala 20 grudek kału i pozostawia w produktach 16 ml moczu, zanieczyszczając jeden buszel ziarna, czyli 30 kg. Według innych obliczeń, populacja szczura złożona z 200-700 osobników zjada 8-28 kg pożywienia w ciągu doby. W ciągu miesiąca ubytek płodów rolnych wynosi 240-840 kg, nie licząc produktów uszkodzonych i zanieczyszczonych kałem i moczem. Szczur wędrowny zjada w ciągu 10 dni tyle, ile sam waży, czyli około 28 g pożywienia w ciągu dnia. Więc 100 szczurów spożywa więcej niż tonę suchych produktów w ciągu roku, a 25 szczurów je tyle, ile jeden człowiek. W silnie zasiedlonym magazynie 500 szczurów śniadych pozbawia żywności 20 ludzi. Gryzonie żerując w przechowywanych produktach skażają je moczem, krwią i śliną, sierścią, odchodami, trupami lub częściami ciała trupów (zęby, ogon, stopy, itp.). Gryzonie gryzą napotkane przeszkody ostrymi siekaczami pokrytymi emalią trwalszą niż stal. Szczur wędrowny gryzie z naciskiem 49 Mpa i szybkością 1,5 ugryzienia na sekundę (nawet czasem do 6 ugryzień/sek). Synantropijne gryzonie uszkadzają więc konstrukcje i wyposażenie budynków, zabudowań gospodarskich i magazynów. Niszczą warstwę izolacyjną tych pomieszczeń oraz uszkadzają przewody elektryczne i wodociągowe. W wyniku ich działalności powstają pożary pomieszczeń lub przechowywane produkty są zalewane wodą wydostającą się z uszkodzonych przewodów wodociągowych. Gryzonie uszkadzają drzwi, dachy, ściany i podłogi w budynkach. Wygryzione przez nie otwory wejściowe obniżają gazoszczelność pomieszczenia i tym samym utrudniają przeprowadzenie skutecznych zabiegów fumigacyjnych. Przez uszkodzone struktury budynku dostawać się może woda, powodując zawilgocenie i pleśnienie przechowywanych produktów. Straty w budownictwie od gryzoni wynoszą w USA 8 mln dolarów rocznie. W Indiach zjadają i niszczą corocznie około dwóch milionów ton ziarna. W Pakistanie szczury zjadają 6-10% plonów. Gryzonie, a w szczególności szczury, przenoszą ponad 200 groźnych chorób, np. gorączkę szczurzą, leptospirozę (chorobę Weila), salmonellozy, dżumę, włośnicę i inne.

W wielu krajach, np. w USA, importowane produkty żywnościowe są badane na obecność w niej “aktywności szkodników” (“filth test”, tj. test na paskudztwo). Produkty są zwracane eksporterom, jeśli stwierdzi się np. 1-3 włosów szczura w 100 g czekolady, 1 włos szczura w 50 g mąki pszennej. Możliwe jest więc, że w każdym bochenku chleba znaleźć można kilkanaście włosków z sierści gryzoni.