Deratyzacja

Usługa ddd deratyzacja zwalczanie gryzoni i szkodników. Likwidacja, zwalczanie szczurów, myszy, kretów, myszy domowej, myszy polnej, karczowników, nornic. Odszczurzanie i odmyszanie wykonujemy środkami gryzoniobójczymi atestowanymi i woskowanymi w kostki lub mydełka oraz saszetki i pasty ze składnikami mumifikującymi, zwalczanie, tępienie gryzoni przez wyłożenie środków bezpośrednio do ich nor, gniazd, czy na trasach przebiegu w specjalnych karmnikach deratyzacyjnych.

Zwalczanie szczurów, zwalczanie myszy, kretów wykonujemy poprzez metodę tradycyjną, gazową lub najnowocześniejszymi metodami deratyzacyjnymi bez użycia trucizn bez konieczności odszukiwania trucheł. Prowadzimy monitoring deratyzacyjny do systemu HACCP. Całkowite ustanie aktywności gryzoni następuje do 6 dni od rozpoczęcia wykonania usługi deratyzacji. Środki stosowane przez naszą firmę są w 100 procentach skuteczne i zabezpieczone przed spożyciem przez dzieci, psy czy koty. Wiedząc że gryzonie są przyczyną wielu pożarów oraz, że szczury roznoszą około 220 zaraz – usługę deratyzacji wykonujemy szybko, tanio i bezpiecznie. Oferujemy bezpłatny dojazd.

Deratyzacja

całkowita likwidacja szczurów, likwidacja myszy domowej- odszczurzanie, odmyszanie metodą tradycyjną lub nowocześniejszą bez użycia trucizn bez konieczności odszukiwania trucheł.

Wykonujemy usługę deratyzacji tradycyjną,: zwalczanie gryzoni, zwalczanie szczurów, zwalczanie myszy oraz zabezpieczamy teren przed ich infestacją atestowanymi najskuteczniejszymi woskowanymi w kostki środkami gryzoniobójczymi ze składnikami mumifikującymi z przynętą hormonalną wabiącą zabezpieczone przed spożyciem przez dzieci , psy , koty.

Środki zachowują atrakcyjność ponad kilkanaście miesięce. Ustanie oznak aktywności gryzoni do 6 dni od chwili wyłożenia środków. Stosujemy także karmniki deratyzacyjne i stacje źywołowne.

Wiedząc że gryzonie są przyczyną wielu pożarów oraz że szczury roznoszą około 220 zaraz – deratyzację wykonujemy szybko i 100% skutecznie. Odszczurzanie i odmyszanie wykonuję osobiście od 1989 roku.

Zwalczanie nornic, likwidacja norników, zwalczanie karczowników, zwalczanie likwidacja kretów środkami gazowymi lub innymi skutecznymi. Eliminacja całej koloni gryzoni.

Zanim nauczysz się zwalczać gryzonie najpierw poznaj ich życie, zwyczaje, a gdy poznasz ich psychikę będziesz umiał likwidować gniazda szczurów, myszy czy nornic.

Mysz domowa (Mus musculus) Mysz domowa występuje w całej Polsce. W lecie przebywa głównie na polach uprawnych (zboża), w ogrodach i sadach. Zimą przenosi się do zabudowań, chociaż może zimować również w polu. Mysz domowa ma ciało smukłe, głowę stosunkowo szeroką o zaostrzonym pysku. Zęby przednie (siekacze) mają na wewnętrznej stronie schodkowate wcięcia, charakterystyczne dla tego gatunku. Uszy przygięte do przodu zwykle sięgają oczu. Stopy są krótkie i szerokie. Okrywa włosowa na grzbiecie ma barwę szarą lub żółtawo szarą, na brzuchu kremową lub biało popielatą. Długość głowy i tułowia dochodzi do 11 cm, ogona do 10 cm. Dorosły osobnik waży od 10 do 21 g. Ciąża trwa 19-21 dni. Samica rodzi 7-8 razy w ciągu roku (czasem nawet do 10 razy) po 4-16 młodych. Młode karmi mlekiem przez 25 dni. Młode osiągają dojrzałość płciową w wieku 2-3 miesięcy (często po 42 dniach). Mysz domowa żyje do 2 lat, ale najczęściej 9-12 miesięcy. Mysz domowa kopie długie i proste korytarze płytko (20-30 cm) pod ziemią, a gniazda zakłada pod korzeniami drzew, na miedzach, w stertach, w budynkach mieszkalnych i gospodarskich. Do gniazda prowadzą zwykle 2-3 chodniki. Mysz żeruje głównie w nocy, ale również można ją zobaczyć za dnia. Jest wszystkożerna. Zjada pokarm roślinny i zwierzęcy. Jest pospolitym szkodnikiem w stogach, w stodołach, przechowalniach, domach. Żywi się owadami, ziarnem zbóż, kukurydzy, warzywami, owocami, zapasami żywności w magazynach i spiżarniach. Nie gromadzi zapasów, dlatego występuje w miejscach bogatych w pokarm. Na miejscu żeru można znaleźć charakterystyczne drobne odchody. Wydziela specyficzny, wszystkim dobrze znany “mysi” zapach. Zapach ten pozostawia samiec znakując swoje terytorium moczem. Mysz domowa jest bardzo żarłoczna, zjada bardzo dużo produktów żywnościowych, a dziesięć razy więcej zanieczyszcza, czyniąc niezdatnymi do spożycia. Przy dużym zagęszczeniu na polach zbóż wyrządza znaczne szkody. Występując w naszych mieszkaniach przegryza opakowania, ubrania, wyroby ze skór, książki i z resztek buduje swoje gniazda. Mysz domowa ma ciało smukłe, głowę stosunkowo szeroką o zaostrzonym pysku. Zęby przednie (siekacze) mają na wewnętrznej stronie schodkowate wcięcia, charakterystyczne dla tego gatunku. Uszy przygięte do przodu zwykle sięgają oczu. Stopy są krótkie i szerokie. Okrywa włosowa na grzbiecie ma barwę szarą lub żółtawo szarą, na brzuchu kremową lub białopopielatą. Długość głowy i tułowia dochodzi do 11 cm, ogona do 10 cm. Dorosły osobnik waży od 10 do 21 g. Ciąża u myszy domowej trwa 19-21 dni. Samica rodzi 7-8 razy w ciągu roku (czasem nawet do 10 razy) po 4-16 młodych. Młode karmi mlekiem przez 25 dni. Młode osiągają dojrzałość płciową w wieku 2-3 miesięcy (często po 42 dniach). Mysz domowa żyje do 2 lat, ale najczęściej 9-12 miesięcy.

Mysz polna (Apodemus agrarius) zamieszkuje ogrody warzywne, sady, łąki, pola, brzegi lasów i zarośli. Mysz polna ma charakterystyczne ubarwienie, po którym łatwo ją odróżnić od myszy domowej. Grzbiet jej ciała i boki są szaro- lub żółtaworude z ciemną pręgą włosów przechodzącą wzdłuż całego grzbietu, spód ciała biały, wyraźnie odgraniczony od boków. Długość głowy i tułowia wynosi 10-12 cm, a ogona – 7-9 cm. Mysz polna buduje nory proste, dość długie, położone płytko pod powierzchnią. Przy ich końcu zakłada gniazdo. Ciąża u myszy polnej trwa 21-23 dni. Samica rodzi 3-4 razy w roku po 2-9 młodych, które uzyskują dojrzałość płciową po 2 miesiącach. Mysz polna żyje do 1,5 roku. Żywi się różnorodnym pokarmem, dostępnym w danej porze roku. Wiosną zjada wschody traw i zbóż, latem żywi się owocami różnych roślin, a jesienią i zimą ziarnem zbóż, korą drzew, przechowywanymi w kopcach bulwami i korzeniami. Gdy w danym rejonie lub pomieszczeniu pojawi się masowo, wówczas powoduje znaczne straty. Do zabudowań, stodół i magazynów może też zaglądać zimą, chociaż rzadko, mysz zaroślowa, która w okresie wegetacji przebywa w lasach, parkach i sadach. Nie różni się wielkością od myszy domowej, ale jest inaczej ubarwiona. Okrywa włosowa na grzbiecie i bokach ciała ma zabarwienie żółtawobrunatne, na spodzie ciała białawe. Na piersiach występuje kremowa podłużna plama. Gdy uszy zostaną przygięte do przodu, wówczas sięgają brzegu oczu. Stopy ma długie i wąskie, z wierzchu białe. Długość głowy i tułowia wynosi 8-10 cm, a ogona 7-9 cm.

Mysz zaroślowa kopie głębokie nory z 2-3 otworami wylotowymi, przed którymi można zobaczyć kopczyki piasku. Długość nory z gniazdem dochodzi do 1 m. Ciąża u myszy zaroślowej trwa 21-23 dni. Samica rodzi 2-4 razy w ciągu roku po 2-8 młodych, które uzyskują dojrzałość płciową po 2 miesiącach. Podobnie jak inne myszy, żyje do 1,5 roku. Żywi się różnorodnym pokarmem. Zjada owady i nasiona różnych roślin, w tym ziarno zbóż Mysz zaroślowa (Apodemus sylvaticus) również chętnie przebywa w lasach, parkach, sadach i ogrodach. Nie różni się wielkością od myszy domowej, ale jest inaczej ubarwiona. Okrywa włosowa na grzbiecie i bokach ciała ma zabarwienie żółtawobrunatne, na spodzie ciała białawe. Na piersiach występuje kremowa podłużna plama. Gdy uszy zostaną przygięte do przodu, wówczas sięgają brzegu oczu. Stopy ma długie i wąskie, z wierzchu białe. Długość głowy i tułowia wynosi 8-10 cm, a ogona 7-9 cm. Mysz zaroślowa kopie głębokie nory z 2-3 otworami wylotowymi, przed którymi można zobaczyć małe kopczyki piasku. Długość nory z gniazdem dochodzi do 1 m. Ciąża u myszy zaroślowej trwa 21-23 dni. Samica rodzi 2-4 razy w ciągu roku po 2-8 młodych, które uzyskują dojrzałość płciową po 2 miesiącach. Podobnie jak inne myszy, żyje do 1,5 roku. Żywi się różnorodnym pokarmem. Zjada owady i nasiona różnych roślin.

Na terenach południowo-zachodniej Polski co kilka lub kilkanaście lat zdarzają się gradacje (masowe pojawy) norników, które w “lata mysie” powodują ogromne szkody w ogrodnictwie i w rolnictwie. Przyczyn jest wiele. Wysoka liczebność szkodników wiąże się z obecnością odłogów, nieużytków, zaniedbanych rowów melioracyjnych, a także z dogodnymi warunkami klimatycznymi: niezbyt sucha, ciepła i długa jesień, śnieżna zima bez odwilży i gołoledzi oraz ciepła wiosna. Chwasty porastające przyległe nieużytki i odłogi są niszami gryzoni, w których chętnie zakładają gniazda i kryją się przed drapieżnikami. Masowemu rozwojowi gryzoni sprzyja też opóźnianie zbioru plonów z pól, zaniechanie podorywki i głębokiej orki jesiennej, przyorywanie słomy, a także pozostawianie zbędnej słomy na polu. Norniki uszkadzają różne rośliny warzywne i ozdobne uprawiane w ogrodzie.

Najliczniejszym i najgroźniejszym szkodnikiem w polu spośród gryzoni jest

Nornik polny (Microtus arvalis), który może też zniszczyć drzewka w ogrodach. Nornik polny ma krępą budowę ciała, krótką głowę i tępo zakończony pysk. Brzeg ucha jest słabo owłosiony, nieco zasłonięty przez włosy. Ogon jest równomiernie owłosiony, prawie jednobarwny. Grzbiet jest ubarwiony na kolor żółtawobrunatny lub żółtawoszary, a boki, brzuch i stopy są jasnoszare. Dorosłe osobniki mają długość 9-11 cm, a ogon 2,5-3,5 cm. Nornik rośnie w ciągu całego życia i osiąga ciężar do 40 g. Dobrze pływa, ale nie potrafi wdrapywać się na drzewa. Nornik polny zakłada nory w miejscach pokrytych roślinnością i nasłonecznionych. Norę tworzą liczne korytarze ziemne, spichrz i gniazdo o średnicy 10-20 cm, wysłane delikatnym sianem. Do korytarzy ziemnych prowadzą wyloty nor o średnicy 3-5 cm, które na powierzchni ziemi są z sobą połączone ścieżkami wydeptanymi przez norniki. Wokół otworów wylotowych wyraźnie widoczne są “łysiny” powstałe w wyniku powygryzania pobliskich roślin. W miejscach nieosłoniętych przez rośliny nornik polny buduje proste, ślepo zakończone kryjówki lub przejścia, w których chowa się lub do których wciąga ścięte rośliny i je zjada. Nornik polny zimuje w norach, głównie na nieużytkach, na łąkach, w zadrzewieniach śródpolnych, miedzach i na brzegach lasów. Nie zapada w sen zimowy. Pod pokrywą śnieżną buduje tunele z ziemi i trawy, a nawet przenosi gniazdo na powierzchnię gleby, które łatwo zauważamy po stajaniu śniegu. Część norników przenosi się do drewnianych zabudowań znajdujących się w ogrodzie, gdzie mogą się rozmnażać zimą. Norniki są bardzo płodne. Ciąża trwa 18-20 dni. W ciągu życia samica rodzi 6-7-krotnie, a w sprzyjających warunkach nawet częściej, co miesiąc, po 4-9 młodych w miocie. Młode są samodzielne po 12-15 dniach, a po 3 miesiącach uzyskują dojrzałość płciową. Norniki żyją 2-4,5 miesięcy, rzadko jeden rok. Zasiedlanie terenu przez norniki rozpoczyna się od założenia nor przez pojedyncze osobniki. Wkrótce ich potomstwo zakłada w sąsiedztwie własne nory, które łącząc się tworzą kolonię. Przy dużym zagęszczeniu jedną norę może zamieszkiwać kilka samic. Samce i samice opiekują się potomstwem swoim i obcym. Gdy padnie matka, potomstwu nie grozi niebezpieczeństwo, gdyż zajmą się nim sąsiedzi. Latem nornik jest aktywny od wieczora do wczesnego ranka, natomiast zimą żeruje za dnia. Norniki wyszukują pokarmu w promieniu 15 m wokół nory. Najpierw zjadają rośliny rosnące przy otworze wejściowym do nory, a po ich zjedzeniu przemieszczają się stopniowo dalej. Pożywieniem nornika są soczyste, niskokaloryczne rośliny, w tym trawy, marchew i buraki. Jesienią i zimą norniki zjadają duże ilości ziarna i nasion chwastów, które najpierw gromadzą w spiżarniach. Nornik polny może zebrać do 3 kg zapasów żywności, którą są nie tylko nasiona, lecz także pędy, liście i korzenie różnych roślin. Nornik polny jest też groźnym szkodnikiem drzew owocowych i ozdobnych w ogrodach. Przemieszczając się pod śniegiem dociera do pni drzew i ogryza korę do wysokości pokrywy śnieżnej. Uszkodzone drzewka chorują lub są łamane przez wiatr.

Karczownik ziemnowodny (Arvicola terrestris). Ciało karczownika ziemnowodnego jest wałeczkowate, z szeroką i grubą głową z tępo zakończonym pyskiem. Ucho ma małe, ukryte we włosach. Grzbiet jest szaro- lub ciemnobrunatny, natomiast brzuch jest jaśniejszy, szary. Czasem trafiają się okazy czarne. Jest większy od norników. Długość głowy i tułowia wynosi 12-20 cm, długość ogona 5,6-13,5 cm. Na stopie znajduje się pięć modzeli. W Polsce występują trzy podgatunki karczownika ziemnowodnego, które niektórzy uznają za rasy geograficzne: karczownik nizinny (A. terrestris terrestris), który zamieszkuje pólnocna i środkową część kraju; karczownik sudecki (A. terrestris scherman), zajmujący południowo-zachodnią część kraju; karczownik karpacki (A. terrestris exitus), mieszkający w południowo-wschodniej części kraju.

Karczownik nizinny występuje w nizinnych rejonach środkowej i północnej części Polski. Jest zawsze związany ze środowiskiem wodnym i zamieszkuje brzegi rzek, brzegi zbiorników wodnych i kanałów, skąd przedostaje się do sadów, ogrodów i na uprawy założone nad wodą. Karczownik sudecki i karczownik karpacki mogą zajmować siedliska położone z dala od wody. Karczowniki budują nory w glebie wilgotnej, ale unikają gleb bagnistych i silnie piaszczystych. Nory zakładają w miejscach nie uprawianych. Norę kopią za pomocą kończyn i zębów siecznych. Odgryza w glebie większe kęsy, które po nagromadzeniu się w norze wypycha przez otwór wlotowy na zewnątrz. Formuje wówczas płaskie kopczyki oddalone od wlotu na odległość 10-30 cm. Nora karczownika składa się z gniazda, 1-2 komór spichrzowych oraz odchodzących od nich korytarzy, które są wielopoziomowe. Jeśli nora jest położona w pobliżu zbiornika wodnego, wówczas jeden z korytarzy prowadzi do wody. Korytarze karczowników są długie, od kilku do kilkunastu metrów, a powierzchnia, którą zajmują wynosi wiosną 20-30 m2, a jesienią nawet 80 m2. Korytarze karczownika są owalne o wysokości 7-8 cm i szerokości 5-6 cm. Karczownik zatyka wyloty z nor. Gniazdo ma średnicę 16-20 cm i jest wymoszczone sianem lub piórami. Wiosną znajduje się na głębokości 20 cm, a jesienią jest przenoszone na głębokość 30-40 cm. Karczowniki rozmnażają się od marca do końca września. Ciąża trwa 20-23 dni, a samica rodzi 2-5 razy w ciągu roku po 3-9 młodych. Samice urodzone wczesną wiosną rodzą młode już w połowie maja. Karczowniki nie żyją dłużej niż dwa lata. Jesienią migrują znad wód na wyżej położone tereny, do ogrodów i sadów, gdzie znajdują pożywienie. Zimą są aktywne za dnia. Pod śniegiem budują tunele prowadzące do żerowisk, często do korzeni drzew owocowych, powodując duże szkody. Przegryza korzenie nawet starszych drzew, ogryzając korę do szyjki korzeniowej. Zjada też korzenie, kłącza i bulwy wielu roślin uprawnych. Latem żywi się korzeniami, kłączami i cebulami roślin uprawnych. Kopiąc korytarze wzdłuż rzędów roślin może zniszczyć całą uprawę.

Na świecie żyje ponad 570 gatunków szczurów z rodzaju Rattus.

Najważniejsze gatunki szczurów:

Rattus norvegicus – szczur wędrowny: stanowi 95% wszystkich szczurów; najliczniejszy gatunek na świecie.

Rattus rattus – szczur śniady: częsty w budynkach zakladów przemysłu spożywczego (młyny, magazyny).

Rattus alexandrinus – szczur wodny, występuje w portach i w pobliżu zbiorników wodnych.

Rattus frugivorus – szkodnik upraw drzewnych, np. orzechów.

Szczur wędrowny (Rattus norvegicus) jest bardzo pospolity w całej Polsce. Wyróżnić można jego populacje zasiedlające doliny rzek, wilgotne starorzecza i zlewiska oraz populacje przechodzące na okres wegetacyjny z domostw na pola uprawne i brzegi rzek. W budynkach mieszkalnych i gospodarskich najchętniej zajmują zaciszne miejsca w piwnicach, pod podłogami oraz w kanałach i urządzeniach kanalizacyjnych. Szczur wędrowny jest stosunkowo dużym zwierzęciem. Ciało ma krępe, głowę szeroką, pysk tępo zakończony. Jeśli jego uszy zostaną przygięte do przodu, wówczas nie sięgają oka. Ogon pokryty jest drobnymi łuskami oraz rzadkimi, krótkimi włosami. Ubarwienie grzbietu jest najczęściej brunatno szare, brzucha białawe z odcieniem szarawym lub żółtawym. Długość głowy i tułowia wynosi 19-30 cm, a ogona od 15 do 23 cm. Szczury zakładają gniazda w zacisznych kryjówkach zabudowań (piwnice, rury kanalizacyjne) lub w glebie na głębokości do 40-50 cm. Nory poszczególnych osobników są połączone korytarzami. Na powierzchni wydeptane ścieżki łączą otwory wylotowe nor. Przed otworami nor nie spotyka się kopczyków ziemi. Na terenach nisko położonych szczur wędrowny umieszcza gniazdo na kępach lub nawet zawiesza na trzcinach, na wysokości 10-20 cm nad lustrem wody. Na brzegu zbiornika wodnego buduje kilkapiętrowe nory, których otwory znajdują się na różnych wysokościach nad lustrem wody. Gdy poziom wody podnosi się i zalewa dolne piętra, szczur korzysta z wyżej położonych części nor, do których się przemieszcza. Pod śniegiem szczury nie budują tuneli, a warstwa sypkiego śniegu grubości 15 cm jest dla szczura przeszkodą nie do pokonania. Szczur może poruszać się jedynie po twardej powierzchni śniegu, wydeptując na niej ścieżki. Ciąża u szczura wędrownego trwa 21-23 dni. Samica rodzi najczęściej 3-6 razy w roku po 7-8 (nawet do 12) młodych. Dojrzałość płciową osiągają one w wieku 3-4 miesięcy. Żyją 3-4 lata, ale najczęściej 12-18 miesięcy. Szczury są bardzo ruchliwe, aktywne w ciągu całej doby, głównie jednak nocą. Wiosną migrują zwierzęta w różnym wieku, a jesienią przeważnie osobniki młode. W ciągu doby mogą pokonać odległość 600 m, a w ciągu roku – 20 km. Są bardzo ostrożne. Wędrują tylko w nocy w grupach po kilkanaście lub kilkadziesiąt osobników, rzadko pojedynczo, zachowując się cicho. Szczur wędrowny dobrze pływa i nurkuje, ale gorzej się wspina. Szczur przystosowuje się do każdego pożywienia. W polu żywi się przede wszystkim soczystymi roślinami, zjadając podziemne i nadziemne ich części. Powoduje znaczne szkody w uprawach, szczególnie w inspektach, szklarniach, sadach i szkółkach. Nie gardzi też mięczakami, rakami, rybami, żabami, pisklętami, jajami, drobnymi ssakami oraz padliną. Znane są przypadki atakowania przez nie żywych zwierząt. Stwierdzono, że świniom wygryzały dziury w ciele, a gęsiom stłoczonym w stada wyżerały błony pławne. Szczur wędrowny nie gromadzi zapasów na zimę. Pożywienie wyszukuje w pobliżu nory. Na miejscu żeru pozostawia nie dojedzone resztki, mocz, liczne odchody i odciśnięte ślady stóp.

Szczur śniady (Rattus rattus). Szczur śniady występuje licznie w portach morskich i na zachodzie kraju, wzdłuż biegu Odry. Zamieszkuje strychy, górne piętra budynków, spichrze, hale targowe i piwnice oraz statki. W glebie buduje proste nory o jednym lub kilku otworach wyjściowych. Szczur śniady jest mniejszy i smuklejszy od szczura wędrownego, ma dłuższe od niego uszy i ogon. Ubarwienie może być zmienne. Grzbiet jest zawsze znacznie ciemniejszy od spodu ciała. Uszy są duże, cienkie i prawie pozbawione włosów. Długość głowy i tułowia wynosi 13-24 cm, a ogona 13,5-25 cm. U szczura śniadego ciąża trwa 21-23 dni, samice rodzą 3-6 razy w ciągu życia od 5 do 10 (nawet do 13) młodych, które dojrzewają płciowo w wieku około 3 miesięcy. Doskonale wspina się i skacze na wysokość prawie 1 m, ale gorzej pływa niż szczur wędrowny. Żywi się głównie pokarmem roślinnym: ziarnem zbóż, warzywami, ziemniakami, bezkręgowcami. Zjada też owoce, po które sięga wchodząc nawet na drzewa. Gryzonie związane z człowiekiem (synantropijne) wyrządzają znaczne straty przechowywanej żywności. Szczurów jest na kuli ziemskiej tyle, ile ludzi. Ocenia się, że w USA przypadają co najmniej dwa szczury na każdego obywatela mieszkającego na farmie i co najmniej jeden na pięciu mieszkańców miast. W Indiach jest sześć razy więcej szczurów niż Hindusów. Codziennie na świecie przybywa około 3,5 mln tych gryzoni i tylko w Stanach Zjednoczonych niszczą tyle żywności, ile produkuje 200 000 farmerów. Oceniono, że tylko w stanie Nebraska corocznie powodują straty oszacowane na 8,4 mln dolarów. W Indiach zjadają i niszczą corocznie około dwóch milionów ton ziarna. W Pakistanie szczury zjadają 6-10% plonów. Szczurów jest na kuli ziemskiej tyle, ile ludzi. Ocenia się, że w USA przypadają co najmniej dwa szczury na każdego obywatela mieszkającego na farmie i co najmniej jeden na pięciu mieszkańców miast. W Indiach jest sześć razy więcej szczurów niż Hindusów. Szczur zjada dziennie około 28 g pożywienia, wydala 20 grudek kału i pozostawia w produktach 16 ml moczu, zanieczyszczając jeden buszel ziarna, czyli 30 kg. Według innych obliczeń, populacja szczura złożona z 200-700 osobników zjada 8-28 kg pożywienia w ciągu doby. W ciągu miesiąca ubytek płodów rolnych wynosi 240-840 kg, nie licząc produktów uszkodzonych i zanieczyszczonych kałem i moczem. Szczur wędrowny zjada w ciągu 10 dni tyle, ile sam waży, czyli około 28 g pożywienia w ciągu dnia. Więc 100 szczurów spożywa więcej niż tonę suchych produktów w ciągu roku, a 25 szczurów je tyle, ile jeden człowiek. W silnie zasiedlonym magazynie 500 szczurów śniadych pozbawia żywności 20 ludzi. Gryzonie żerując w przechowywanych produktach skażają je moczem, krwią i śliną, sierścią, odchodami, trupami lub częściami ciała trupów (zęby, ogon, stopy, itp.). Gryzonie gryzą napotkane przeszkody ostrymi siekaczami pokrytymi emalią trwalszą niż stal. Szczur wędrowny gryzie z naciskiem 49 Mpa i szybkością 1,5 ugryzienia na sekundę (nawet czasem do 6 ugryzień/sek). Synantropijne gryzonie uszkadzają więc konstrukcje i wyposażenie budynków, zabudowań gospodarskich i magazynów. Niszczą warstwę izolacyjną tych pomieszczeń oraz uszkadzają przewody elektryczne i wodociągowe. W wyniku ich działalności powstają pożary pomieszczeń lub przechowywane produkty są zalewane wodą wydostającą się z uszkodzonych przewodów wodociągowych. Gryzonie uszkadzają drzwi, dachy, ściany i podłogi w budynkach. Wygryzione przez nie otwory wejściowe obniżają gazoszczelność pomieszczenia i tym samym utrudniają przeprowadzenie skutecznych zabiegów fumigacyjnych. Przez uszkodzone struktury budynku dostawać się może woda, powodując zawilgocenie i pleśnienie przechowywanych produktów. Straty w budownictwie od gryzoni wynoszą w USA 8 mln dolarów rocznie. W Indiach zjadają i niszczą corocznie około dwóch milionów ton ziarna. W Pakistanie szczury zjadają 6-10% plonów. Gryzonie, a w szczególności szczury, przenoszą ponad 200 groźnych chorób, np. gorączkę szczurzą, leptospirozę (chorobę Weila), salmonellozy, dżumę, włośnicę i inne

W wielu krajach, np. w USA, importowane produkty żywnościowe są badane na obecność w niej “aktywności szkodników” (“filth test”, tj. test na paskudztwo). Produkty są zwracane eksporterom, jeśli stwierdzi się np. 1-3 włosów szczura w 100 g czekolady, 1 włos szczura w 50 g mąki pszennej. Możliwe jest więc, że w każdym bochenku chleba znaleźć można kilkanaście włosków z sierści gryzoni.